رباعی شمارهٔ ۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و اندوهی که به جانش افتاده صحبت می‌کند. او شمع را به عنوان نماد احساساتش به کار می‌برد؛ یعنی مانند شمعی که می‌سوزد و اشک می‌ریزد، او نیز از غم می‌نالد. او از محبوبش می‌خواهد که اگر قصد کشتن او را دارد، این کار را انجام دهد، زیرا او تمام وجودش را به خاطر محبوبش فدای کرده است.
ای داده غمت به باد جانم چون شمع تا کی ز غمت اشک فشانم چون شمع؟
هوش مصنوعی: ای عشق تو مانند شمع جانم را ذوب کردهای، تا چه زمانی باید به خاطر غم تو اشک بریزم مانند شمعی که آب میشود؟
گر می‌کُشی‌ام بکُش که خود را همگی من با تو نهاده، در میانم چون شمع
هوش مصنوعی: اگر میخواهی مرا بکشی، بکش؛ چون من همهی وجودم را در تو نهادهام، مانند شمعی که در میانهی شعلهاش می‌سوزد.