رباعی شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درویش می‌خواهد که لباس ظاهری و دنیوی خود را کنار بگذارد و به حقیقت وجودی خود بپردازد. او از درویش می‌خواهد که بار فقر را از دوش خود بردارد و به جای آن، صدای آزادی و حقیقت را به دنیا برساند. در واقع، این شعر دعوت به رهایی از قید و بندهای مادی و رسیدن به معنا و حقیقت است.
درویش، ز تن جامه صورت بر کن تا در ندهی به جامه صورت تن
هوش مصنوعی: نیکوست که درویش، لباس ظاهری و دنیوی خود را کنار بگذارد تا روح و باطنش را به تصویر بکشد و از زوایای عمیقتری به زندگی نگاه کند.
رو کهنه گلیم فقر بر دوش افکن در زیر گلیم طبل سلطانی زن
هوش مصنوعی: لباس کهنه فقر را به دوش بگذار و زیر این لباس، صدای طبل حکومت را به گوش برسان.