شمارهٔ ۱۳ - سیرم از زندگانی (ابوعطا)
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و نگرانی‌های ناشی از فراق و درد دل است. شاعر در دوره جوانی، بدون محبوب خود تحمل زندگی را ندارد و از او درخواست می‌کند که او را از پریشانی و غم رهایی بخشد. اشعار نشان‌دهنده‌ی ناکامی و غم ناشی از عشق و دوری از دل آرام است. شاعر به دوری از محبوب و تأثیرات منفی آن بر زندگی خود اشاره می‌کند و از گردش چرخ‌های روزگار شکایت می‌کند. در نهایت، او از منبع درد و رنجش ابراز می‌کند که تنها توانایی اشک ریختن دارد و در غم عشق می‌سوزد.
سیرم از زندگانیدر بهار جوانی
هوش مصنوعی: من از زندگی در دوران جوانی لذت میبرم و خوشحالم.
زان که بی او ندارمطاقت زندگانی
هوش مصنوعی: به خاطر او نمیتوانم در زندگی دوام بیاورم.
ای که منعم نمایی، از پریشانی دلمیکنی از ملامت، خنده بر زاری دل
هوش مصنوعی: ای کسی که مایه آرامش و آسایش دیگران هستی، با حضور خود از دلتنگیها کاسته و دردهای دل را فراموش میکنی، تو با لبخند بر غمها و زاریها غلبه میکنی.
تا که عاشق نگردیحال عاشق ندانی
هوش مصنوعی: تا زمانی که عاشق نشوی، حال و احوال عاشق را درک نخواهی کرد.
شب نمیشود کز غمش خون نگریمدورم از دل آرام خود چون نگریم
هوش مصنوعی: شب بدون غم او برایم نمیگذرد، چون دلم آرامی ندارد و وقتی به او فکر میکنم، اشکهایم جاری میشود.
سوزم از غم عشق موی سیاهیاز سیاهی بخت وارون نگریم
هوش مصنوعی: از عشق رنج میکشم و غمگینم، موی سیاه من هم مانند بخت بد و سیاه من، نشانهای از ناامیدی است.
کرده گردون، دور از آن ماهحاصلم اشک، قسمتم آه
هوش مصنوعی: آسمان، دور از آن محبوبی که میخواهم، باعث شده که من فقط اشک بریزم و نصیبم تنها آه باشد.
چون ز گردش دور گردون ننالمچون ز گردش دور گردون ننالم
هوش مصنوعی: من از چرخش ناگزیر روزگار شکایت نمیکنم.