شمارهٔ ۱۴ - مرغ حق
هوش مصنوعی: این شعر به بیان دل‌تنگی و درد عاشقانه می‌پردازد. صدای مرغی که در دل شب ناله می‌کند، نماد غم و عشق گم‌شده است. شاعر از شب‌زنده‌داری و درد دل خود می‌گوید و از وفا و جفا در عشق یاد می‌کند. او به شبهای تاریک زندگی‌اش اشاره دارد و از کینه‌ای که در دل محبوب است، گلایه می‌کند. در نهایت، به امید سحر و روشنایی روزی بهتر، از آتش عشق و غم‌های حاصل از آن سخن می‌گوید.
مرغ حق خواند هر دم، در دل شب ای ماه، کز شب عاشق آهچشم جهان خفته، عاشق خون گرید
هوش مصنوعی: پرندهای که حق را میخواند، هر لحظه در دل شب، ای ماه، به یاد عشق و احساسات تلخ، چشمهای دنیا خوابیدهاند و عاشق به خاطر غم و درد خود گریه می‌کند.
کی داند هر دل کو را، سوز محبت نیست، اشک محبت نیستگریه ز دل خیزد، بی دل چون گرید؟
هوش مصنوعی: کسی نمیداند که هر دلای که سوز و اشک محبت را تجربه نکرده، از چه چیزی میگرید. اگر دل نداشته باشد، چگونه میتواند گریه کند؟
شب تاری به بیداری، مرغ شب آهنگمکند با شب حکایتها آه دل تنگم
هوش مصنوعی: در شب تار، هنگام بیداری، پرندهای در دل شب به من داستانهایی می‌گوید و دل آزردم را به یاد میآورد.
وای وای وایاز شبهای سیاه من
هوش مصنوعی: ای کاش از شبهای تاریک و اندوهبار من خبری نبود.
جز شب کیست؟در عشق تو، گواه من
هوش مصنوعی: به جز شب، چه کسی میتواند بر عشق تو گواهی دهد؟
جفا کردی وفا کردمستم راندی دعا کردم
هوش مصنوعی: به تو بیرحمی و سختی کردم، اما من با وفا و مهربانی پاسخ دادم. تو به من ظلم کردی و من به جای انتقام، برایت دعا کردم.
برو برو یارا از دل ما را، که بدخو یاری «کینه عاشق در دل داری »مرغ شب می نالد، تا به سحرگه با من، آتشم زند به خرمن
هوش مصنوعی: برو دیگر، ای دوست، از دل ما که تو دشمن هستی و کینهات نسبت به عاشق در دل وجود دارد. مرغ شب ناله میزند تا صبح بیاید و آتش مرا به خرمن بریزد.
گردش عالم گر نکند طی شام غم راآه رهی آخر سوزد عالم را
هوش مصنوعی: اگر جهان نیز نتواند شب غم را به پایان برساند، در نهایت، آتش درد و رنج، این جهان را خواهد سوزاند.