شمارهٔ ۳۶ - امید زندگانی (ماهور)
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و جذابیت آن سخن می‌گوید و به معشوق خود درخواست می‌کند که با بوسه‌ای او را زنده کند. او عشق را مایه جوانی و نشاط می‌داند و همچنین به یادآوری لحظات هجران و وصال می‌پردازد. شاعر همچنین به لذت از می و مستی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که زندگی بدون عشق و شادابی بی‌معناست. در نهایت، او بر این باور است که عمر باید به عشق و شادابی سپری شود تا از خودپرستی و غم دوری جسته و زندگی معناداری داشته باشد.
از بوسه ای زنده ام کن، ای امید زندگانی، وصلت جوانی فزاید، ای مایه جوانیگرچه سپاه عتابت، راند از کنار خویشم، چشمان عاشق فریبت، خواند مرا نهانی
هوش مصنوعی: مرا با یک بوسه زنده کن، ای امید زندگی، آن پیوند با جوانی باعث افزایش زندگیام میشود. هرچند که خشم تو مرا دور کرده، اما چشمان عاشق تو به طور پنهانی مرا صدا میزنند.
سرکن از طرب بانگ مستیای خوشا می و می پرستی
هوش مصنوعی: به خاطر شادی و سرور، از سر خوشحالی فریاد بزن و از نوشیدن می و عشق به آن لذت ببر.
گه شکوه شام هجران پیش طره تو گفتن گه مژده وصل و شادی، از لعل تو شنیدندانی که دولت چه باشد، روی دلکش تو دیدن در سایه سرو نازت چون سبزه آرمیدن
هوش مصنوعی: گاهی از درد دوری تو شکایت میکنم و گاهی از لعل زیبای تو خبر خوب وصال و شادی را میشنوم. میدانی خوشبختی چیست؟ این است که چهره دلربای تو را ببینم و در سایه سرو نازک تو مانند سبزهای بخوابم.
ما و مستی از ملک هستیای خوشا می و می پرستی
هوش مصنوعی: ما و سرمستی از عالم وجود، خوشا به حال کسی که به شراب و مستی عشق ورزد.
ساقی ز جا خیز، می در قدح ریز، قامت برافراز، شوری برانگیزکز دل برد غم، وز جان برد تاب، روی دل افروز، موی دل آویز
هوش مصنوعی: ای ساقی، از جا برخیز و می را در جام بریز. قامت خود را راست کن و شور و شوقی به وجود بیاور که غم را از دل براند و از جان آرامش را بگیرد. چهرهات مانند نور درخشان است و موهایت همچون زینتی دلانگیز میباشد.
ای قبله رویت بهشتمعشق تو باشد سرنوشتم
هوش مصنوعی: ای معشوقهام، تو مرکز توجه من هستی و عشق تو برایم همان بهشت است که سرنوشت من را رقم میزند.
عمر اگر به عشق و مستی گذرد به که چون جهان پرستان به خودپرستی گذرد
هوش مصنوعی: اگر عمر را در عشق و شادی سپری کنی، بهتر است تا اینکه مانند دنیاپرستان فقط به خودخواهی و خودپرستی بگذرانید.