قطعهٔ ۳ - دشمن و دوست
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از خیانت و جفای دوستان سخن می‌گوید. او می‌گوید که دیگران از آسیب دشمنان می‌نالند، اما او از ظلم و بی‌وفایی دوستان خود گریه می‌کند. دوستانش را شبیه به گل می‌داند که سست و بی‌ثبات هستند و عمرش را با این نوع ارتباطات هدر می‌دهد. او بیان می‌کند که دوستی و یاری واقعی در میان دوستان وجود ندارد، در حالی که دشمنان همچنان به دشمنی خود ادامه می‌دهند. شاعر آرزو می‌کند که ای کاش دوستانش در دوستی پایدار و قابل اعتماد بودند، همان‌طور که دشمنان در دشمنی‌شان ثابت قدم هستند.
دیگران از صدمه اعدا همی‌نالند و مناز جفای دوستان گریم چو ابر بهمنی
هوش مصنوعی: دیگران از آسیبهایی که دشمنان به آنها میزنند شکایت میکنند، اما من از ظلم و خیانت دوستانم میگریم، همچون ابری که در حال باریدن است.
سست‌عهد و سردمهرند این رفیقان همچو گلضایع آن عمری که با این سست‌عهدان سر کنی
هوش مصنوعی: رفیقانت بیوفا و سردمزاج هستند، مشابه گلی که در بی‌وفایی پژمرده میشود. عمرت را با این افراد سست‌عهد سپری کردی.
دوستان را می‌نپاید الفت و یاری ولیدشمنان را همچنان برجاست کید و ریمنی
هوش مصنوعی: دوستی و یاری بین دوستان پایدار نیست، اما دشمنی و نیرنگ دشمنان همواره برقرار است.
کاش بودندی به گیتی استوار و دیرپایدوستان در دوستی چون دشمنان در دشمنی
هوش مصنوعی: ای کاش در دنیا دوستانی بودند که در دوستی استوار و پایدار مانند دشمنان در دشمنی بودند.