قطعهٔ ۳۶ - گوهر یکتا
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلتنگی و حسرتی صحبت می‌کند که به واسطه‌ی دست یافتن به گوهری ناب (محبوب) به دست رقیب افتاده است. او با این حال به یاد می‌آورد که این گوهر را خود از سینه‌اش ساخته، اما دلش او را فریب داده و ای کاش می‌توانست بهتر او را بشناسد. احساس درد و پشیمانی در این ابیات به خوبی بیان شده است.
فتاد گوهر یکتای من به دست رقیباگرچه از صدف سینه خانه ساختمش
هوش مصنوعی: گوهری که تنها و بینظیر بود، در دستان حریف افتاد، هرچند که من آن را از دل خود بدست آورده و پرورش داده بودم.
فریب داد مرا دل‌فریب من ای کاشکه می‌شناختمش یا نمی‌شناختمش
هوش مصنوعی: دل من که بسیار جذاب و فریبنده است مرا به دام انداخت. ای کاش که او را بهتر میشناختم یا اصلاً نمیشناختم.