بخش ۷۸ - دل من در طلسم خود اسیر است
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت احساس گرفتار شدن دل خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که وجود او به نور و روشنایی خاصی وابسته است و نمی‌خواهد درباره وضعیتش در صبح و شب از کسی بپرسد، زیرا روزگارش به نحوی نامطلوب و پریشان است. این شعر نمایانگر درد و تنهایی اوست.
دل من در طلسم خود اسیر استجهان از پرتو او تاب گیر است
هوش مصنوعی: دل من در چنگال جادو و طلسم گرفتار شده و جهان از نور او روشن و تابان است.
مپرس از صبح و شامم ز آفتابیکه پیش روزگار من پریر است
هوش مصنوعی: از من نپرس که چقدر تحت تأثیر روز و شب هستم، زیرا خورشیدی که در زندگیام میتابد، همیشه در حال تغییر و ناپایداری است.