تناجی
اقبال لاهوری

بخش ۱۰۱ - چو در جنت خرامیدم پس از مرگ

چو در جنت خرامیدم پس از مرگبه چشمم این زمین و آسمان بود
شکی با جان حیرانم در آویختجهان بود آن که تصویر جهان بود