بخش ۱۱۸ - دوام ما ز سوز ناتمام است
هوش مصنوعی: این شعر به این نکته اشاره دارد که دوام و استمرار ما به خاطر داغ و ناتمامی زندگی و احساسات است. شاعر به نوعی به سختی‌ها و تپش‌های زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که مانند ماهی، نمی‌توانیم در آرامش و سکون بمانیم. او به جست‌وجوی آرامش و ساحل می‌پردازد، اما می‌فهمد که این آرامش موقتی است و در نهایت، مرگ و پایان حتمی است.
دوام ما ز سوز ناتمام استچو ماهی جز تپش بر ما حرام است
هوش مصنوعی: ما برای ادامه حیات خود به شدت نیازمند آتش درونی و اشتیاق هستیم. مانند ماهی که فقط با حرکت ضربان خود زنده میماند، برای ما نیز جز این تپش زندگی بخش، چیز دیگری مناسب نیست.
مجو ساحل که در آغوش ساحلتپید یک دم و مرگ دوام است
هوش مصنوعی: به دنبال نگرد که در آغوش ساحل، که بهسرعت موجی میآید و میرود، زندگی پایدار نیست و مرگ همیشه نزدیک است.