بخش ۱۲۱ - جهانها روید از مشت گل من
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و ارزش لحظه‌های عاشقانه اشاره می‌کند. او از ظرفیت و زیبایی جهانها که از عشق او ناشی می‌شود، سخن می‌گوید و از دوست دعوت می‌کند که از این زیبایی بهره‌برداری کند. همچنین به اشتباهاتی که در مسیر عشق ممکن است پیش بیاید، اشاره کرده و پیشنهاد می‌دهد که لحظاتی را در فضای دل او بگذراند.
جهانها روید از مشت گل منبیا سرمایه گیر از حاصل من
هوش مصنوعی: جهانها به وجود میآیند از دست دست من؛ بیا و از ثمره و نتیجهام بهره‌برداری کن.
غلط کردی ره سر منزل دوستدمی گم شو به صحرای دل من
هوش مصنوعی: اگر در مسیر رسیدن به دوست اشتباه کردی، لحظهای از آنجا دور شو و به دنیای احساسی من وارد شو.