تناجی
اقبال لاهوری

بخش ۱۲۲ - هزاران سال با فطرت نشستم

هزاران سال با فطرت نشستمبه او پیوستم و از خود گسستم
ولیکن سر گذشتم این دو حرفستتراشیدم، پرستیدم، شکستم