بخش ۱۲۵ - بخود نازم گدای بی نیازم
هوش مصنوعی: شاعر به خود میبالد که نیازی ندارد و از عشق پرشور خود به محبوب سخن میگوید. احساسات عمیق و داغ او مانند آتش سوزان است، و او با قدرتی همچون سکندر میخواهد زیباییهای عشق را به نمایش بگذارد.
بخود نازم گدای بی نیازمتپم ، سوزم ، گدازم، نی نوازم
هوش مصنوعی: به خودم میبالم که هرچند گدا هستم، هرگز به چیزی احتیاج ندارم. درونم پر از احساسات است؛ گاهی میتپم، گاهی میسوزم و گاهی ذوب میشوم، اما به هیچ نوازشی نیاز ندارم.
ترا از نغمه در آتش نشاندمسکندر فطرتم ، آئینه سازم
هوش مصنوعی: من با صدای دلنشین خود تو را به آتش علاقه و شور زندگی میزنم، تا آنکه استعداد و ذات وجودیات را به تصویر بکشم.