بخش ۱۵۰ - رمیدی از خداوندان افرنگ
هوش مصنوعی: نوشته به نقد عمیق جامعه‌ای اشاره دارد که به جای پرستش خداوند، به وقایع و اشیاء مادی گرایش پیدا کرده‌اند. شاعر به این موضوع پرداخته که برخی به سجده بر گور و گنبد می‌پردازند و در عین حال به جای شنیدن صدای واقعی و معنوی، به لالایی‌های بی‌معنا عادت کرده‌اند. این مسأله نشان‌دهنده نادیده گرفتن راهنمایی‌های واقعی و مولایی است که می‌تواند انسان را به درک عمیق‌تری از زندگی و معنای آن برساند.
رمیدی از خداوندان افرنگولی بر گور و گنبد سجده پاشی
هوش مصنوعی: تو از خداوندان غرب دوری جستهای، اما بر روی قبر و گنبدها سجده میکنی.
به لالائی چنان عادت گرفتیز سنگ راه مولائی تراشی
هوش مصنوعی: تو به قدری در خواب و بیتوجهی غرق شدهای که حتی نمیتوانی از سختیها و مشکلات زندگی به درستی عبور کنی و به هدفهای خود دست یابی.