بخش ۱۶۶ - دعا
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد خود سخن می‌گوید و می‌خواهد که از احساساتش بهره‌برداری کند. او از غم و آتش عشقش می‌گوید و از زندگی‌اش به عنوان نوشیدنی‌ای تلخ یاد می‌کند. شاعر آرزو دارد که هنگامی که بمیرد، یاد او مانند چراغی در دل‌ها باقی بماند و داغ غم‌هایش دوباره زنده شود. در کل، شعری پر از اشتیاق و احساسات عمیق است که خواسته‌ها و دردهای عاشقانه شاعر را به تصویر می‌کشد.
ایکه از خمخانه فطرت بجامم ریختیز آتش صهبای من بگداز مینای مرا
هوش مصنوعی: ای کسی که از میخانه وجودم باده نوشیدی، از آتش شراب من، جام بلورینم را ذوب کردی.
عشق را سرمایه ساز از گرمی فریاد منشعلهٔ بیباک گردان خاک سینای مرا
هوش مصنوعی: عشق را به عنوان یک دارایی ارزشمند در نظر بگیر و با صدای پرحرارت من، آتشینی بیپروا به وجود آور که خاک سینای وجودم را گرم کند.
چون بمیرم از غبار من چراغ لاله سازتازه کن داغ مرا سوزان بصحرای مرا
هوش مصنوعی: وقتی که من بمیرم، از خاکسترم لالهای روشن بسازید. زخم دلم را در دل صحرایی بسوزانید.