بخش ۱۷۲ - حیات جاوید
هوش مصنوعی: این اشعار به عمق زندگی و وجود انسان اشاره دارد. اشاره می‌کند که کار و تلاش مغ‌ها (زرتشتیان) هرگز به پایان نمی‌رسد و هنوز چیزهای زیادی برای کشف و تجربه وجود دارد. زیبایی زندگی، همانند گل‌ها است، اما نمی‌توان همیشه در حالت غنچه باقی ماند. در نهایت، از درک رمز و راز حیات باید پرهیز کرد، چرا که دل پاک و عاری از آرزوهای ناچیز بهترین حالت را دارد. اشعار بر استواری و قدرت انسانی تأکید می‌کند که باید در برابر تندبادهای زندگی مقاوم باشد.
گمان مبر که به پایان رسید کار مغانهزار بادهٔ ناخورده در رگ تاک است
هوش مصنوعی: فکر نکن که کار هنر و علم به پایان رسیده است، هنوز هزاران تجربه و نعمت ناشنیده در دل زندگی وجود دارد.
چمن خوش است ولیکن چو غنچه نتوان زیستقبای زندگیش از دم صبا چاک است
هوش مصنوعی: چمن زیبا و دلچسب است، اما مانند غنچه نمی‌توان زندگی کرد؛ چرا که زیبایی آن تحت تأثیر وزش نسیم صبحگاهی آسیبپذیر است و ممکن است به سادگی پاره شود.
اگر ز رمز حیات آگهی، مجوی و مگیردلی که از خلش خار آرزو پاک است
هوش مصنوعی: اگر به عمق زندگی و رازهای آن پی بردی، از جستجو دست بردار و دلی را که از آرزوهای آزاردهنده خالی است، ندزد.
به خود خزیده و محکم چو کوهساران زیچو خس مزی که هوا تیز و شعله بی‌باک است
هوش مصنوعی: به خودت اعتماد کن و مانند کوهها محکم و استوار باش؛ زیرا نباید از بادهای تند و آتشهای بیرحم هراسی به دل راه دهی.