بخش ۱۷۳ - افکار انجم
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به گفتگو و تبادل نظر میان دو ستاره می‌پردازد. آن‌ها به این نتیجه می‌رسند که در دنیای ما هیچ ساحل و جایی برای آرامش نیست و زندگی پر از سفر و دگرگونی است. شاعر به وابستگی انسان‌ها به روزگار اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که زندگی پر از بارهای سنگین است. او به زیبایی‌ها و پیچیدگی‌های زندگی اشاره می‌کند و به این نکته می‌رسد که تنها کسی که بخواهد رهایی را تجربه کند، می‌تواند در این سفر زندگی قدم بگذارد. در نهایت، شاعر به انسانی اشاره می‌کند که با ذهنی خلاق و نوآور در این دنیا زندگی می‌کند.
شنیدم کوکبی با کوکبی گفتکه در بحریم و پیدا ساحلی نیست
هوش مصنوعی: شنیدم که یک ستاره به ستارهای دیگر گفت که در دریای من، هیچ ساحلی پیدا نیست.
سفر اندر سرشت ما نهادندولی این کاروان را منزلی نیست
هوش مصنوعی: سفر جزئی از وجود ماست، اما این کاروان همیشه بیوقفه در حرکت است و هیچ مکانی برای استراحت ندارد.
اگر انجم همانستی که بود استازین دیرینه تابی ها چه سود است
هوش مصنوعی: اگر ستارگان همانطور که قبلاً بودند باقی بمانند، این همه رنج و سختی چه فایدهای خواهد داشت؟
گرفتار کمند روزگاریمخوشا آنکس که محروم وجود است
هوش مصنوعی: ما در چنگال سرنوشت و حوادث روزگار گرفتاریم، اما خوش به حال کسی که از چنین وضعیت و وجودی بینیاز است.
کس این بار گران را برنتابدز بود ما نبود جاودان به
هوش مصنوعی: هیچکس نمیتواند این بار سنگین را تحمل کند؛ زیرا از وجود ما، جایی برای همیشه وجود ندارد.
فضای نیلگونم خوش نیایدز اوجش پستی آن خاکدان به
هوش مصنوعی: آسمان آبی رنگم از بلندیاش خوشایند نیست و من به پستی آن خاکی که در زیرم است، بیشتر علاقه دارم.
خنک انسان که جانش بیقرار استسوار راهوار روزگار است
هوش مصنوعی: خوش به حال کسی که زندگیاش بدون دغدغه و اضطراب میگذرد و در مسیر زندگی به راحتی پیش میرود.
قبای زندگی بر قامتش راستکه او نو آفرین و تازه کار است
هوش مصنوعی: جامه زندگی بر تن او به خوبی سازگار است، چرا که او فردی نوین و تازه نفس است.