تناجی
اقبال لاهوری

بخش ۱۷۴ - زندگی

شبی زار نالید ابر بهارکه این زندگی گریهٔ پیهم است
درخشید برق سبک سیر و گفتخطا کرده ئی خندهٔ یکدم است
ندانم به گلشن که برد این خبرسخنها میان گل و شبنم است