بخش ۲۰۲ - نامهٔ عالمگیر (به یکی از فرزندانش که دعای مرگ پدر میکرد)
هوش مصنوعی: این بیت‌ها به توصیف خداوند و حکمت او در برابر درد و رنج بشر می‌پردازند. شاعر اشاره می‌کند که خداوند از گذشته در غم و اندوه مردم آگاه بوده و صدای ناله‌های آن‌ها را شنیده است. او مانند شبیر (شهادت امام حسین) صبوری کرده و از درد و مشکلات دم نمی‌زند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نباید فکر کرد که دعا و درخواست انسان‌ها باعث خواهد شد که خداوند به راحتی در دام آن‌ها گرفتار شود، بلکه او از حکمت و علم بالایی برخوردار است.
ندانی که یزدان دیرینه بودبسی دید و سنجید و بست و گشود
هوش مصنوعی: نمیدانی که خداوند از دیرباز بسیار دیده، سنجیده و درها را میبندد و باز می‌کند.
ز ما سینه چاکان این تیره خاکشنید است صد نالهٔ درد ناک
هوش مصنوعی: در اینجا صحبت از افرادی است که به خاطر درد و رنجی که در زندگی تحمل میکنند، از دلشان نالهها و فریادهای ناشی از اندوه و سرگشتگی بلند شده است. این نالهها، نشاندهنده عواطف و احساسات عمیق انسانهاست که در برابر مشکلات زندگی برمیخیزند.
بسی همچو شبیر در خون نشستنه یک ناله از سینهٔ او گسست
هوش مصنوعی: بسیاری مثل شبیر در خون غوطهور شدند، ولی از سینهٔ آن‌ها حتی یک ناله هم بیرون نیامد.
نه از گریهٔ پیر کنعان تپیدنه از درد ایوب آهی کشید
هوش مصنوعی: هیچیک از شیون و ناله‌های پیر کنعان به قلب کسی نفوذ نکرد و هیچگونه دردی از ایوب کسی را به فکر فرو نبرد.
مپندار آن کهنه نخچیر گیربدام دعای تو گردد اسیر
هوش مصنوعی: به فکر نداشته باش که آن شکارچی قدیمی به دست دعای تو به دام میافتد.