بخش ۲۵۹ - شعله در آغوش دارد عشق بی پروای من
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از شوق و عشق عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید. او نشان می‌دهد که عشقش چقدر بی‌پرواتر از هر شعله‌ای است و از حکمت خود چیزی نمی‌آموزد. شاعر پس از بیان احساسات عمیقش، به ارتباط خود با قیس و لیلی اشاره می‌کند و می‌گوید که شوقش به اندازه‌ای زیاد است که به مرتبه‌ای از حال و نیاز می‌رسد. او همچنین از سفرش به هند برای ورود به دنیای عشق صحبت می‌کند و به سجده‌ای که در عشق ورزیده است، اشاره می‌کند. در ادامه، اشاره می‌کند که با خدا در پرده سخن می‌گوید و معشوقش را به روشنی می‌بیند و از او می‌خواهد که در این عشق، جلوه‌ای از وجود خود را نمایان کند.
شعله در آغوش دارد عشق بی پروای منبر نخیزد یک شرار از حکمت نازای من
هوش مصنوعی: عشق بیپروا و بیاحتیاط من مانند شعله‌ای است که در آغوش خود نگه داشته، و از عمق تفکر و حکمت من هیچ آتش و شعله‌ای برنخیزد.
چون تمام افتد سراپا ناز می گردد نیازقیس را لیلی همی نامند در صحرای من
هوش مصنوعی: زمانی که همه چیز به پایان برسد، قیس که در عشق خود بسیار نازنینی و حساس است، بینهایت نیازمند میشود. او در دنیای خود، لیلی را مینامد و دچار اشتیاق و آرزو میگردد.
بهر دهلیز تو از هندوستان آورده امسجدهٔ شوقی که خون گردید در سیمای من
هوش مصنوعی: برای ورود به آستان تو، از هند آوردهام سجده‌ای از شوق که چهرهام را از شدت احساس، به رنگ خون درآورده است.
تیغ لا در پنجه این کافر دیرینه دهباز بنگر در جهان هنگامهٔ الای من
هوش مصنوعی: به تیغی که در دست این کافر قدیمی است نگاه کن، در حالی که در جهان شور و غوغایی برپا شده است.
گردشی باید که گردون از ضمیر روزگاردوش من باز آرد اندر کسوت فردای من
هوش مصنوعی: یک چرخشی لازم است تا آسمان از دل روزگار دیشب من، نقابی برای فردای من بسازد.
از سپهر بارگاهت یک جهان وافر نصیبجلوه ئی داری دریغ از وادی سینای من
هوش مصنوعی: از آسمان ثروت و عظمت تو، جهانی پرنعمت به من رسیده است، ولی با این حال، کاش که من هم از نور حضور تو در وادی سینا بهرهمند میشدم.
با خدا در پرده گویم با تو گویم آشکاریا رسول الله او پنهان و تو پیدای من
هوش مصنوعی: من با خدا به طور پنهانی صحبت میکنم، ولی با تو به طور روشن و آشکار سخن میگویم، ای پیامبر خدا؛ خداوند پنهان است و تو برای من واضح و مشخصی.