بخش ۲۶۰ - بتان تازه تراشیده‌ای دریغ از تو
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ حسرت و اندوه شاعر نسبت به زیبایی‌ها و اشتباهات خود می‌گوید. شاعر از بتان تازه تراشیده و زیبایی‌های درون خود یاد می‌کند که به طور کامل از آن‌ها استفاده نکرده است. او به حرارت عشق افرنگ اشاره دارد و ناراحتی‌اش را از نادیده گرفتن زیبایی‌های واقعی بیان می‌کند. در ادامه، شاعر به هدر دادن ارزش‌ها و فرصت‌ها اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که حتی در جستجوی دانش، نتوانسته به معنی واقعی عشق و شوق پی ببرد. او به نمادهای مذهبی مانند کعبه اشاره می‌کند و می‌گوید که در حالی که به دور این نماد می‌چرخد، به خود و درونش توجه نکرده است. در کل، این شعر نگاهی عمیق به خودآگاهی و missed opportunities دارد.
بتان تازه تراشیده‌ای دریغ از تودرون خویش نگاه دیده‌ای دریغ از تو
هوش مصنوعی: مجسمههای زیبا و تازهی تراشیده‌ای که داری، ای کاش درون خود را هم نیکو و ارزشمند نگاه میکردی. افسوس که این کار را نکردی.
چنان گداخته‌ای از حرارت افرنگز چشم خویش تراویده‌ای دریغ از تو
هوش مصنوعی: تو به اندازهای از شدت عشق و اشتیاق میدرخشی که گویی به شکل گدازدهای درآمدهای و این شعلهور شدن، از چشمانت به بیرون سرازیر گشته است. باید افسوس خورد به حال تو.
به کوچه‌ای که دهد خاک را بهای بلندبه نیم غمزه نیرزیده‌ای دریغ از تو
هوش مصنوعی: در کوچه‌ای که خاک آن با ارزش و گرامی است، تو که به سبب اندکی غمزه و ناز خود ارزشمند نیستی، افسوس که به اینجا نیامدهای.
گرفتم اینکه کتاب خرد فروخواندیحدیث شوق نفهمیده‌ای دریغ از تو
هوش مصنوعی: من فهمیدم که تو کتاب دانایی را خواندی، اما گفتار عشق را درک نکردی. ای کاش تو را درک میکردیم و بیشتر توجه میکردی.
طواف کعبه زدی گرد دیر گردیدینگه به خویش نپیچیده‌ای دریغ از تو
هوش مصنوعی: به دور کعبه چرخیدی و به دور آتشگاه هم سر زدی، اما افسوس که به خودت نگاهی نکردی و از خودت غافل ماندی.