بخش ۷ - ای که ز من فزوده‌ای گرمی آه و ناله را
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر می‌پردازد که در آن از عشق و زیبایی زندگی و طبیعت صحبت می‌کند. شاعر از "گرمی آه و ناله" خود درخواست زنده کردن خاکی کهن را دارد و به تاثیرات مثبت باده حیات اشاره می‌کند که شوق را در دل زنده می‌کند. او از نسیم برای تازه‌کردن دل خسته‌اش و رهایی از غم‌ها می‌طلبد و در عین حال به تجلیات آسمانی و زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند. در انتها، خواستار حفظ آبرو و عزت خود به عنوان یک گدا می‌شود و تأکید می‌کند که نباید به دنبال چیزهایی از دیگران باشد، بلکه باید به داشته‌های خود افتخار کند.
ای که ز من فزوده‌ای گرمی آه و ناله رازنده کن از صدای من خاکِ هزارساله را
هوش مصنوعی: ای کسی که از من بیشتر میدانی، گرمی و حسرت گاه و نالهام را زنده کن تا صدای من، خاکی را که هزار ساله است، به حرکت درآورد.
با دلِ ما چه‌ها کنی تو که به بادهٔ حیاتمستی شوق می‌دهی آب و گُلِ پیاله را
هوش مصنوعی: تو چه کارها با دل ما میکنی که با نوشیدن بادهٔ زندگی، احساسی از شوق و سرمستی به ما می‌دهی و سایهات را بر پیالهٔ آب و گل میافکنی.
غنچهٔ دل‌گرفته را از نفسم گره‌گشایتازه کن از نسیمِ من داغِ درونِ لاله را
هوش مصنوعی: به دل افسردهام جانی تازه ببخش و با نسیم لطیف خود، دردهای پنهان را از عمق وجودم خارج کن.
می‌گذرد خیالِ من از مه و مهر و مُشتریتو به کمین چه خفته‌ای، صید کن این غزاله را
هوش مصنوعی: ذهن و خیال من از زیباییها و جذابیتهایی که در اطرافت هست عبور می‌کند، در حالی که تو در کمین نشستهای. از این فرصت استفاده کن و این غزال را شکار کن.
خواجهٔ من نگاه دار آبروی گدای خویشآنکه ز جوی دیگران پُر نکند پیاله را
هوش مصنوعی: ای دوست، لطفاً آبروی خدمتکار خود را حفظ کن، زیرا او فقط از چشمهٔ دیگری سیراب نمیشود و نمیتواند از دست دیگران پر کند.