بخش ۴۵ - کف خاکی برگ و سازم برهی فشانم او را
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با عشق و اشتیاقی عمیق به معشوق خود اشاره می‌کند. او آرزو دارد که معشوق را به اوج و بلندی برساند و نسبت به علم و دانش خود احساس ناتوانی می‌کند. شاعر از جدایی و آتش درد ناشی از آن سخن می‌گوید و تمایل دارد در نفس معشوق بمیرد تا بتواند او را آرام کند. عشق و مستی او به قدری عمیق است که نمی‌تواند از آن رها شود و به راحتی معشوق را از دست نخواهد داد. در نهایت، شاعر می‌خواهد خواسته‌هایش را به صورت درست و زیبا بیان کند و در حضور معشوق اگر کسی غزلی از او بخواند، انتظار محبت و توجه معشوق را دارد.
کف خاکی برگ و سازم برهی فشانم او رابه امید اینکه روزی بفلک رسانم او را
هوش مصنوعی: من بر خاکی از برگ مینوازم و او را به آسمان میبرم، به امید اینکه روزی او را به اوج و بلندی برسانم.
چه کنم چه چاره گیرم که ز شاخ علم و دانشندمیده هیچ خاری که بدل نشانم او را
هوش مصنوعی: من چه کنم و چه تدبیر بیندیشم که هیچ چیز ناخوشایند و بدی از درخت دانش به من نرسیده است تا بتوانم نشانی از آن به دیگران بدهم.
دهد آتش جدائی شرر مرا نمودیبه همان نفس بمیرم که فرونشانم او را
هوش مصنوعی: آتش جدایی مرا میسوزاند، و با همان نفس که او را میکشم، میخواهم بمیرم.
می عشق و مستی او نرود برون ز خونمکه دل آنچنان ندادم که دگر ستانم او را
هوش مصنوعی: عشق و سرمستی او به قدری در وجودم ریشه دوانده که نمی‌تواند از من جدا شود، زیرا من قلبم را آنچنان به او تقدیم کردهام که دیگر توانایی جدایی از او را ندارم.
تو به لوح سادهٔ من همه مدعا نوشتیدگر آنچنان ادب کن که غلط نخوانم او را
هوش مصنوعی: تو هر آنچه را که میخواهی و به آن اعتقاد داری، بر کاغذ بیپیرایه من نوشتهای. حالا آنچنان آن را مرتب کن که نتوانم آن را غلط interpret کنم.
بحضور تو اگر کس غزلی ز من سرایدچه شود اگر نوازی به همین که دانم او را
هوش مصنوعی: اگر کسی در حضور تو شعری از من بخواند، چه اتفاقی میافتد؟ فقط کافیست بدانی که او را دوست دارم.