بخش ۴۴ - بده آندل که مستی های او از بادهٔ خویش است
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال و هوایی از مستی و عشق می‌پردازد. شاعر از شخصی به نام "آندل" دعوت می‌کند که دل را به او بدهد تا بتواند جهانی وسیع‌تر را تجربه کند. او همچنین اذعان می‌کند که زندگی خسته‌اش از کارهای عمرانی و دنیوی شده و به دنبال رهایی از قید و بندهای موجود است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که هر چند زندگی پر از مشکلات است، اما همچنان جهانی نو در پیش است که باید آن را کشف کرد.
بده آندل که مستی های او از بادهٔ خویش استبگیر آندل که از خود رفته و بیگانه اندیش است
هوش مصنوعی: بده آن کسی را که مستیاش از شراب خودش است، بگیر آن کسی را که از خود بیخبر و به فکر دیگران است.
بده آندل بده آن دل که گیتی را فراگیردبگیر این دل بگیر این دل که در بند کم و بیش است
هوش مصنوعی: به من آن دلی را بده که جاذبهای جهانی داشته باشد و من این دل را بگیرم، زیرا این دل در قید و بند دنیا و مشکلاتش است.
مرا ای صید گیر از ترکش تقدیر بیرون کشجگر دوزی چه می آید از آن تیری که در کیش است
هوش مصنوعی: ای کسی که مرا شکار میکنی، از دستان تقدیر من را بیرون بیاور. چه فایدهای از تیری که در کمان است، زمانی که به جگر من میزند؟
نگردد زندگانی خسته از کار جهان گیریجهانی در گره بستم جهانی دیگری پیش است
هوش مصنوعی: زندگی که خسته شده از مشکلات و سختیهای دنیا، نباید ناامید شود. زیرا در برابر چالشها و موانع کنونی، دنیای دیگری در انتظار است که میتواند سرشار از امید و فرصتهای نو باشد.