بخش ۶۱ - دو عالم را توان دیدن بمینائی که من دارم
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به قدرت و زیبایی دیدگاه و حالات خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که دیگران نمی‌توانند همچون او چیزهای حیرت‌انگیز را ببینند و تجربه کنند. دیوانگی و شور و شوق او به اندازه‌ای است که می‌تواند در شهر هیاهوی زیادی برپا کند. او به نادانان توصیه می‌کند که از تاریکی شب نترسند، زیرا در درون او نوری درخشان وجود دارد. اما او از این می‌ترسد که دوستی‌اش نتواند آشفتگی و شلوغی احساساتش را تحمل کند. به طور کلی، شاعر به توصیف شدت احساسات و تجربیات منحصر به فرد خود می‌پردازد.
دو عالم را توان دیدن بمینائی که من دارمکجا چشمی که بیند آن تماشائی که من دارم
هوش مصنوعی: دو دنیا را میتوان با چشمی که من دارم مشاهده کرد، اما کجا میتوان چشمی یافت که بتواند آن تماشاهایی را ببیند که من دارم؟
دگر دیوانه ئی آید که در شهر افکند هوئیدو صد هنگامهٔ خیزد ز سودائی که من دارم
هوش مصنوعی: دوباره شخصی دیوانهای به شهر میآید که شور و هیاهو به پا می‌کند. دو صد حادثه و جنبش به خاطر احساسات و جنون من روی میدهد.
مخور نادان غم از تاریکی شبها که میآیدکه چون انجم درخشد داغ سیمائی که من دارم
هوش مصنوعی: نگران شبهای تاریک نباش، زیرا این شبها نیز به پایان میرسند و مانند ستارهها که در آسمان میدرخشند، شادی و زیبایی من نیز روزی نمایان خواهد شد.
ندیم خویش میسازی مرا لیکن از آن ترسمنداری تاب آن آشوب و غوغائی که من دارم
هوش مصنوعی: دوست من مرا به آرامش و دوستی نزدیک می‌کند، اما من نگرانم که توانایی تحمل هیجان و درگیری شدیدی که در دل دارم را نداشته باشد.