بخش ۱۲۳ - بگذر از خاور و افسونی افرنگ مشو
هوش مصنوعی: این شعر به تأمل دربارهٔ دنیا و زندگی می‌پردازد. شاعر تأکید می‌کند که از جاذبه‌های فریبندهٔ فرهنگ‌های دیگر بگذریم، زیرا ارزش زندگی و تجربیات ما بیشتر از آن است. او به قدرت گذر زمان اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌چیز چنان پایدار نیست که بخواهد بر آن تکیه کنیم. زندگی باید با خرد و آگاهی سپری شود و انسان باید به درون خود و نور وجودش توجه کند. در نهایت، اشاره به نوشیدن شراب به‌عنوان نمادی از آگاهی و درک عمیق‌تر دارد.
بگذر از خاور و افسونی افرنگ مشوکه نیرزد به جوی اینهمه دیرینه و نو
هوش مصنوعی: از سرزمین شرقی و جادوگری غربی فراتر برو و دلبسته نشو، چرا که هیچکدام به ارزش این همه تاریخ و نوآوری نمیارزد.
چون پرکاه که در رهگذر باد افتادرفت اسکندر و دارا و قباد و خسرو
هوش مصنوعی: مانند پرکاهی که در باد پرتاب میشود، رفتند اسکندر، دارا، قباد و خسرو.
زندگی انجمن آرا و نگهدار خود استایکه در قافله ئی بی همه شو با همه رو
هوش مصنوعی: زندگی مانند جمعی از افراد است که هر کس در آن نقش خود را دارد. در این مسیر، باید با همه در تعامل بود و به جلو حرکت کرد، حتی اگر در جمع خود کسی را نبینی.
تو فروزنده تر از مهر منیر آمده ئیآنچنان زی که بهر ذره رسانی پرتو
هوش مصنوعی: تو روشنتر از خورشید درخشان آمدهای، به گونهای که نور تو به هر ذرهای میرسد.
آن نگینی که تو با اهرمنان باخته ئیهم به جبریل امینی نتوان کرد گرو
هوش مصنوعی: آن سنگ قیمتی که تو با اهریمنان و با شیطنتها از دست دادهای، حتی با جبریلِ امین نیز نمیتوان برگرداند.
از تنک جامی ما میکده رسوا گردیدشیشه ئی گیر و حکیمانه بیاشام و برو
هوش مصنوعی: از شراب ما که در ظرفی کوچک قرار دارد، میکده به آشفتگی افتاد. یک شیشه بگیر و با حکمت بنوش و سپس به راهت ادامه بده.