بخش ۱۹۹ - خودی تا گشت مهجور خدائی
هوش مصنوعی: این اشعار به بیان روندی اشاره دارد که فردی از مقام و عظمت خداوند به حالت بی‌خبری و فراموشی از او می‌رسد. در این فرایند، فرد به فقر و نیاز روی می‌آورد و از نظر روحانی به وضعیتی پایین‌تر می‌افتد. در نهایت، با نگاهی به زیبایی‌ها و جذابیت‌های دنیوی، به نوعی از سروری غافل می‌شود که ناشی از مقام کبریایی است.
خودی تا گشت مهجور خدائیبه فقرموختداب گدائی
هوش مصنوعی: وقتی که انسان از خود واقعیاش دور می‌شود و احساس تنهایی و جدایی میکند، به ناچار در پی کسب چیزهایی می‌افتد که او را مشغول و نیازمند میسازد.
ز چشم مست رومی وام کردمسروری از مقام کبریائی
هوش مصنوعی: از چشمان پر از مستی کسی که رومی است، قدرتی را به دست آوردهام که حتی از مرتبهی خداوندی هم فراتر است.