غزل شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و رنج ناشی از فاصله و جدایی از معشوق است. شاعر از ضعف بدنی و آسیب‌پذیری خود به خاطر هجران صحبت می‌کند و به شدت به عشقش وابسته است. او قسم می‌خورد که حتی لباسش خالی و تهی از وجود اوست. شاعر احساس می‌کند که دیگران از احوال او خبر دارند اما او از خودبی‌خبری دارد. عشق او چنان قوی است که می‌تواند بر درد و رنج غلبه کند و او در عوض عشق، هر فشاری را تحمل می‌کند. در نهایت، او به توصیف زیبایی‌های معشوق و قدرت عشقش می‌پردازد.
ز بس که هجر تو لاغر میان بکاست تنمقسم به جان تو که از این تهیست پیرهنم
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه جدایی تو باعث شده است که بدنم لاغر و نحیف شود، قسم به جان تو که لباس من دیگر از وجودم خالی است.
مرا که پیش زبان دم نمی‌زند شمشیربیا تو با دم شمشیر زن که دم نزنم
هوش مصنوعی: من که به زبان نمیآیم و از صحبت کردن عاجز هستم، بیا و با شمشیر خودم را بزن تا من در عوض نتوانم حرفی بزنم.
ز خویشتن به جهان هر کسی خبر داردخلاف من که نباشد خبر ز خویشتنم
هوش مصنوعی: هر کسی از وضعیت خود در دنیا باخبر است، اما من تنها کسی هستم که از حال خود بیخبرم.
حدیث لعل تو تا بر زبان من جاریستزنند خلق شب و روز بوسه بر دهنم
هوش مصنوعی: تا زمانی که سخن زیبای تو بر زبان من جاری باشد، مردم شب و روز به نشانه محبت و ارادت، به من بوسه میزنند.
اگر نظر بکنم بی تو بر شمایل غیردو چشم خویش به انگشت خویشتن بکنم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم به غیر از تو نگاه کنم، چشمان خودم را با انگشتان خود میزنم.
اگرچه زار و ضعیفم ولی به قوت عشقبه جز تو گر همه شیرست پنجه درفکنم
هوش مصنوعی: اگرچه من ضعیف و آسیبپذیر به نظر میرسم، اما به خاطر قدرت عشق، قادر هستم با هر چیزی که در مقابل من باشد، مقابله کنم و از خودم دفاع کنم، حتی اگر آن چیز بسیار قوی باشد.
پس از هلاک تنم گر به دجله غرق کنندز سوز آتش دل دود خیزد از کفنم
هوش مصنوعی: اگر پس از مرگ من، جسدم را در رود دجله غرق کنند، از شدت آتش دل و سوزی که در آن دارم، دود از کفنم بلند خواهد شد.
حدیث زلف بتان سر کنم چو قاآنیگمان برند خلایق که نافهٔ ختنم
هوش مصنوعی: من حرفهای زیبای دلربا و خاص و جذاب را بر زبان میآورم و چون قاآنی به نظر برسد که این کلمات از زیبایی طبیعی سرزمین ختن الهام گرفته شدهاند.