شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از برادر میخواهد که از لباس عریانی که به خاطر دریدن آن به دست آمده رهایی یابد. او توصیه میکند که با اشکهایش مانند آبی از دریا، بر آتش دل خود بیفشاند تا در روز قیامت از عذاب و سوختن نجات یابد.
ای برادر جامهٔ عوری طلبکز دریدن وارهی وز دوختن
هوش مصنوعی: ای برادر، لباس عریانی را بخواه که در نتیجهٔ دریدنش، رها شدهای و از دوختن آن خارج شدهای.
هم بیفشان آبی از بحرین چشمتا امان یابی به حشر از سوختن
هوش مصنوعی: از چشمانت آبی بریز تا از عذاب حشر نجات یابی.