رباعی شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که هرچند حاضر است خود را در سختی و خفت بیندازد، اما نمی‌خواهد بار شرمندگی را بر دوش بکشد. او همچنین می‌افزاید که دوست به مرگ او خوشحال است و او نیز به مرگ خود به نوعی خوشحال است، به این معنی که مرگ را به موقعیت شرم‌آور ترجیح می‌دهد.
بگذار که خویش را به خواری بکشممپسند که بار شرمساری بکشم
هوش مصنوعی: اجازه بده خودم را به ذلت بیندازم، اما نمیخواهم بار شرم را بر دوش بکشم.
چون دوست به مرگ من به هر حال خوشستمن نیز به مرگ خود به هر حال خوشم
هوش مصنوعی: هر زمان که دوست به مرگ من فکر می‌کند، به هر شکلی برای او خوشایند است. من نیز به مرگ خودم به هر حال خوشحالم.