جامه و کفن
هوش مصنوعی: این شعر درباره بیهوده‌گی زندگی و فریب خوردن انسان‌ها به ظاهر و ظواهر دنیوی است. شاعر به انسان‌ها یادآوری می‌کند که در این دنیا به دنبال خوشنودی دیگران و ظاهرسازی نباشند، چرا که در نهایت روز مرگ، آنچه باقی می‌ماند فقط کارهای واقعی و اعمالشان است، نه لباس‌ها و ظواهر. بنابراین، بهتر است به جای درگیر شدن با مشغله‌های بیهوده، به درون خود و اعمال شایسته توجه کنند.
ای عمر خویش کرده به بیهودگی یلهخشنود بندگان و خداوند با گله
هوش مصنوعی: ای عمر خود را به بطالت و بیهودگی سپری کردهای، در حالی که خوشبختی فقط برای بندگان و خداوند را باید در نظر بگیری.
ای خویشتن به جامهٔ نیکو فریفتهوندر زیان همیشه تو را بانگ و مشغله
هوش مصنوعی: ای انسان! تو به ظاهری زیبا و لباس نیکو فریب خوردهای، و همیشه در درد و رنج خود با صدا و مشغلههایی روبهرو هستی.
زان جامه یاد کن که بپوشی به روز مرگکاو را نه بادبان و نه گوی و نه اَنگُله
هوش مصنوعی: یادآور آن لباسی باش که در روز مرگت میپوشی، نه آن بادبان و توپ و لوازم دیگر.