غزل شمارهٔ ۱۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون غارتگری، محبت، و ناامیدی اشاره دارد. شاعر با بیان اینکه غارتگرانی که جان انسانی را می‌گیرند وجود ندارند، نشان می‌دهد که در دنیای اخلاقی نیکو، ظلم و ستم جایی ندارد. او همچنین به تلخی جان دادن و بی‌لطفی اشاره می‌کند و می‌گوید در روز جزا، عشق و محبت دست بالایی خواهد داشت. شاعر در ادامه از دل دردآور و شیون از فقدان سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که ارزش‌های حقیقی و نایاب را نمی‌توان در دکان‌ها یافت. در پایان، به ناامیدی اشاره می‌کند، اما خواننده را تشویق به ادامه تلاش و ایمان به مقصد می‌کند، حتی اگر نشانه‌ای از آن نباشد.
آن شیوه که غارت گر صد قافله جان نیستدر سلسله ی حسن تواش نام و نشان نیست
هوش مصنوعی: شیوهای که در آن دزد از صد قافله زندگی نمیدزدد، در زنجیره زیبایی تو نام و نشانی ندارد.
بی لطفی ات از ترک ستم گشت یقینماین تلخی جان دادنم از زهر کمان نیست
هوش مصنوعی: فقدان محبت تو باعث شد که مطمئن شوم این تلخی زندگی من ناشی از ستمی نیست که به من میشود، بلکه از زهر تیر برآمده است.
در روز جزا دست شهیدان محبتدستی است که گیرنده ی دامان و عنان نیست
هوش مصنوعی: در روز حسابرسی، شهیدان از عشق و محبت به مقام و جایگاهی دست یافتهاند که هیچ چیزی نمیتواند آنها را دربند کند یا از مسیرشان بازدارد.
دل صاحب دردی است که در حالت شیونبا آه خراشیده دل ماتمیان نیست
هوش مصنوعی: دل کسی پر از درد و غم است که در حال گریه و شیون است و این درد و اندوه او برای دیگران که در حال عزاداری هستند، قابل احساس نیست.
رنهار مخر گر همه سیلی بفروشندآن گوهر نایاب که در هیچ دکان نیست
هوش مصنوعی: اگرچه همه چیز را میتوان فروخت و داد، اما آن جواهر نایابی که در هیچ جایی قابل دستیابی نیست، هرگز نخواهد بود.
نومید مشو عرفی و افکنده عنان باشهر چند که از کعبه ی مقصود نشان نیست
هوش مصنوعی: ناامید نشو، عرفی! خود را رها نکن و ادامه ده. حتی اگر نشانه‌ای از هدف و مقصودت دیده نمیشود، باز هم باید استوار بمانی.