غزل شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات شاعر در مورد فتنه‌ها و مشکلات زمانه می‌پردازد. شاعر از فقدان عزت و امید گله‌مند است و نگران تأثیراتی است که این مشکلات بر دل و جان او دارند. او به نوعی ناله و درد درونش را به تصویر می‌کشد و از این می‌گوید که چگونه زمانه می‌تواند انسان‌ها را به سمت خشونت و خون‌ریزی هدایت کند. همچنین، او آرزو دارد که کسی از حال او بپرسد و شکایتش را به شکل کنایه‌ای بیان کند. در کل، این شعر به روایتی از بحران‌های روحی و اجتماعی انسان‌ها در زمانه‌ی خود اشاره دارد.
کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کندزمانه را گل آشوب در کنار کند
هوش مصنوعی: کجاست آن دلبری که بتواند اوضاع را به هم بریزد و بر جهان دلسردی و بینظمی را حاکم کند؟
گناه کارم و دردا که نیست آن عزتکه انفعال به عفوم امیدوار کند
هوش مصنوعی: من انسان گناهکاری هستم و افسوس که آن عزتی را ندارم که باعث شود امیدوار به عفو و بخشش شوم.
برای آن که دلیرش کند به خون ریزیزمانه شوق تو را مایل شکار کند
هوش مصنوعی: برای این که او را شجاع کند و به خونریزیهای زمانه دلش را به شوق بیندازد، تو را به شکار خود بکشاند.
به ناله نرم بسازم دلت ، از آن ترسمکه نالهٔ دگری در دل تو کار کند
هوش مصنوعی: میخواهم با نالهای آرام دلت را نرم کنم، اما میترسم که ناله دیگری در دل تو تأثیر منفی بگذارد.
خوش آن که پیش تو پرسند حال عرفی راشکایتی به کنایت ز روزگار کند
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در حضور تو از عرفی حال او را بپرسند و او به طور غیرمستقیم از مشکلات و نارضایتیهایش از زندگی شکایت کند.