غزل شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و افکار شاعر درباره غم و عشق پرداخته و به نقد افسانه‌سازی‌ها و تصورات نادرست در مورد عشق و درد می‌پردازد. شاعر می‌گوید کسانی که غم او را نمی‌فهمند، نمی‌توانند با محرم یا بیگانه‌اش ارتباطی واقعی برقرار کنند. او به انتقاد از کسانی می‌پردازد که در مسائل عاطفی تنها به مصلحت‌اندیشی می‌پردازند و از احساسات واقعی دوری می‌کنند. همچنین، از طرفی دیگر، شاعر به ناز و زیبایی معشوق اشاره دارد که او را به بازیچه‌ای در افسانه‌ها بدل کرده است و سرانجام به احساسات عمیق و سیلابی که از عشق جاری است می‌پردازد. او از سختی‌ها و چالش‌های ناشی از عشق و غم خود سخن می‌گوید و می‌خواهد که حقیقت عشق را فراتر از افسانه‌ها درک کنند.
آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازندبا همدمی محرم و بیگانه نسازند
هوش مصنوعی: کسانی که غم تو را به داستانی تبدیل نمیکنند، هیچگاه با دوست یا بیگانهای نمیسازند.
افسانه مخوانید که مستان خرد سوزبا مصلحت مردم فرزانه نسازند
هوش مصنوعی: مجازات و داستانها را به زبان نیارید، زیرا افراد مست و دیوانه نمی‌توانند با اندیشه و مصلحت اندیشی افراد عاقل و با فهم کار کنند.
زنار نمودم به همه صومعه دارانتا دام رهم سبحهٔ صد دانه نسازند
هوش مصنوعی: من به تمامی اهل صومعه و راهبان اعلام کردم که هیچکس نمیتواند مرا در دام افکار و محدودیتهای خود گرفتار کند و به همین خاطر، اطمینان دارم که نمی‌توانند مرا به بند بکشند.
تا حشر سراسیمه به هرکوچه درآیدگر خاک مرا خشت حرم خانه نسازند
هوش مصنوعی: تا روز قیامت، هر جا که بروم، اگر جسم من را به خاک حرم تبدیل نکنند، من پریشان و نالان خواهم بود.
آتش به دو عالم زده از ناز و مرا غمکز حسن تو بازیچه به افسانه نسازند
هوش مصنوعی: آتش عشق و زیبایی تو دلهای زیادی را روشن کرده و به همه جا سرایت کرده است. اما من نگرانم که غم و اندوهی که از زیبایی تو در دل من نشسته، به داستانی ساده و بیاهمیت تبدیل نشود.
این سیل که بینم نمی از طبع تو عرفیظلمست که از خاک تو پیمانه نسازند
هوش مصنوعی: این سیلی که میبینم، نتیجه طبیعی و عادی احساسات و روحیات تو نیست، بلکه ظلمی است که باعث میشود از خاک تو هیچ چیز باارزشی خلق نکنند.