غزل شمارهٔ ۲۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از اضطراب و سردرگمی خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هر چه بیشتر تلاش کرده، وضعیتش بدتر شده و احساس تنهایی و ناامیدی او را در بر گرفته است. او به گریه و اندوه خود اشاره می‌کند و به سرنوشتی غیرمطلوب دچار شده است. در پایان، به نوعی امیدواری اشاره دارد که اگرچه او در حال حاضر در وضعیت دشواری است، اما ممکن است روزی شرایط بهتری برایش فراهم شود.
هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدمساگن شدم ، میانهٔ دریا کنار شد
هوش مصنوعی: با اینکه تلاش کردم و به هر زحمتی افتادم، اوضاع من بیشتر به هم ریخت و به حالتی ناامید و سرگشته رسیدم، گویی در دل دریا به جایی نرسیدم.
جز با گریستن مژهٔ در جهان نبودآن همه ز حرص دیدهٔ من ناگوار شد
هوش مصنوعی: به جز گریه کردن، چشم در این دنیا به هیچ چیز دیگری نمیرسد و تمام خیرهنگری های من به خاطر حرص و طمع، ناخوشایند و تلخ شده است.
عرفی بسی ملاف که بر چرخ تاختممردی کنون بتاز که بختت سوار شد
هوش مصنوعی: من با امید و تلاش بسیار به جایی رسیدهام، حالا که در زندگیام خوشبختی و موفقیت را تجربه میکنم، تو هم سریعتر پیش برو و از این فرصت بهرهبرداری کن.