غزل شمارهٔ ۲۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تمایل انسان‌ها به لذت‌های دنیوی و زیبایی‌های عشق اشاره می‌کند. او از کسانی که در انکار و تندخویی هستند می‌خواهد تا با دل نرم‌تری به عشق و زیبایی نگاه کنند. او تشنگی دل را با شراب و عشق تسکین می‌دهد و از ساقیان می‌خواهد تا به فکر خدمت به عاشقان باشند. شاعر همچنین به زیبایی عشق و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که آسودگی زندگی به شوق این عشق دست پیدا می‌کند. در نهایت، شاعر از ترس دلبرها می‌گوید و این را یادآور می‌شود که اجازه بدهند عشق و شادی به زندگی ورود پیدا کند.
کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنندصد دل نموده وام و نیم نگاهی به او کنند
هوش مصنوعی: ای کاش آن کسانی که از من دوری میکنند و با رفتار تند خود مرا میآزارند، یک بار هم که شده دلشان برای من بسوزد و نیم نگاهی به من بیندازند.
این تشنگی به جام و قدح کم نمی شودبا ساقیان بگو که فکر سبو کنند
هوش مصنوعی: این تشنگی با نوشیدنی و لیوان برطرف نمیشود، به ساقیها بگو که به فکر تدارک جام و سبو باشند.
این است التماس که ما را پس از وفاترندان باده نوش به می شست و شو کنند
هوش مصنوعی: این شعر بیان می‌کند که شخص خواهان این است که پس از مرگ، دوستانش که در زندگی اهل نوشیدن باده بودهاند، او را شستشو دهند و به نوعی به یادش بیفتند. این درخواست به نوعی نشاندهنده عاطفه و ارتباط عمیق فرد با دوستانش است.
نازم به غمزه اش که ز شوق خدنگ اوآسودگان حیات دگر آرزو کنند
هوش مصنوعی: به زیبایی و جذابیت نگاه او افتخار میکنم، زیرا با شیدایی او، کسانی که در آرامش زندگی میکنند، آرزوهای جدیدی پیدا میکنند.
عرفی چه بیم داری از آسیب دلبرانبگذار تا به جان تو ناخن فرو کنند
هوش مصنوعی: عرفی، چه ترسی از محبت دلبران داری؟ بگذار که اگر میخواهند، با ناخنهای خود به جان تو آسیب بزنند.