غزل شمارهٔ ۳۹۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به زیبایی و عشق می‌پردازد و از دل‌تنگی‌اش می‌گوید. او به دنبال نشانه‌ای از دوستش است و احساس می‌کند که عشقش او را بی‌خود کرده است. شاعر از معشوق می‌خواهد که به معبد عشق بیاید و به طواف عشق بپردازد و در عین حال، از نمود زیبایی‌های خود سخن می‌گوید. او همچنین به سرگردانی دیگران در زندگی و دوراندیشی آن‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که خودش فریب این عقل را نخورده است.
کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریشهزار چرخ زند بی خودانه بر سر بیش
هوش مصنوعی: چشمان دوست مانند تیغی تیز است که دل مرا به شدت میآزارد و میچرخاند، بیآنکه خودم بخواهم، و این درد و شعف را در برابری با زیباییاش تحمل میکنم.
تو هم ز بتکده آیی و طواف کعبه کنیاگر نقاب گشایم ز حسن طینت خویش
هوش مصنوعی: اگر تو نیز از محبوبی به سوی بتکده بیایی و دور کعبه بچرخی، من نیز پرده را کنار میزنم و زیبایی ذات خود را به تو نشان میدهم.
همه ز عاقبت اندیش اند سرگردانمن این فریب نخوردم ز عقل دور اندیش
هوش مصنوعی: همه به فکر آینده و عواقب کارهایشان هستند و به همین خاطر دچار سردرگمی شدهاند، اما من فریب این نگرانیها را نخوردهام و از عقل و دوراندیشی دور هستم.