غزل شمارهٔ ۴۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان دلتنگی و وفاداری شاعر می‌پردازد. شاعر از این می‌گوید که هرگز دل کسی را به گناه نشکسته و در تلاش برای انجام کارهای نیک بوده است. او به تلاش‌های خود در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود چالش‌ها و سختی‌ها، هرگز گام نادرستی برنداشته است. عشق و محبت به معشوق در این شعر مشهود است و شاعر تأکید می‌کند که حتی به خاطر عشق به او، برخی از آرزوهایش را نیز نادیده گرفته است. در نهایت، احساس عاشقانه و احترام به معشوق را با لحنی عاطفی بیان می‌کند.
هرگز دل کس را به گناهی نشکستیموز بهر جزا طرف کلاهی نشکستیم
هوش مصنوعی: ما هرگز دل کسی را به علت گناهی نشکستیم و برای رسیدن به پاداش یا تشویق، هیچگاه سر خود را به خاطر دیگران زیر پا نگذاشتیم.
صد نخل نشاندیم ولی گوشهٔ دستاراز طرف چمن شاخ گیاهی نشکستیم
هوش مصنوعی: ما صد درخت نخل کاشتیم، اما در عین حال، حتی یک شاخه کوچک از گیاهان چمن را نشکستیم.
از میکده بردیم دو صد شیشه به کعبهیک شیشه دلی بر سر راهی نشکستیم
هوش مصنوعی: ما دو صد شیشه از میکده به کعبه بردیم، اما هیچ یک از شیشههای دل را در مسیر نشکستیم.
صد ره نشکستیم سر از سنگ جنون، لیکیک ره به غلط طرف کلاهی نشکستیم
هوش مصنوعی: ما بارها در برابر سختی‌ها و دیوانگیها مقاومت کردهایم، اما یک بار به اشتباه به سمتی رفتیم که دچار مشکل شدیم.
هرگز هوس روی تو نگذشته به خاطرکز هّم تو در دیده نگاهی نشکستیم
هوش مصنوعی: هرگز به فکر دیدن تو نبودهایم، زیرا از همنشینی با تو به قدری خوشحال هستیم که هیچ گاه از تو دور نماندهایم و نگاهمان به تو ختم شده است.
یک ره به کمال تو ندیدیم که در دلعرفی صفت از بیم تو آهی نشکستیم
هوش مصنوعی: ما هیچ راهی برای رسیدن به کمال تو پیدا نکردیم و به خاطر ترس از تو در دلمان آه و نالهای نکردیم.