رباعی شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از غرور و عجب خود جدا شده و با صداقت به نمایش واقعیات وجودی‌اش می‌پردازد. او بیان می‌کند که در گذشته به رعونت و خودبزرگ‌بینی زندگی کرده، اما اکنون با شکست‌هایش آشنا شده و به تعریف و ستایش خود به شکل حقیقی و واقعی‌تر می‌پردازد.
از بند غرور می گشایم خود راآن طور که هست می نمایم خود را
هوش مصنوعی: من از قید و بندهای تکبر و خودپسندی رها میشوم و به گونهای که واقعاً هستم، خودم را نشان میدهم.
عمری به رعونت، صفتِ خود کردمچندی به شکست می ستایم خود را
هوش مصنوعی: من سالها به خاطر ویژگیهای متکبرانهام خود را ستایش کردم، اما حالا مدتی است که به دلیل شکستهایی که خوردهام، از خودم انتقاد میکنم.