رباعی شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف مقام و وضعیت خاصی می‌پردازد. او به وجود شاهی اشاره می‌کند که در حالت بحرانی و پر تلاطم قرار دارد و درویشی را توصیف می‌کند که به مانند اسکندر، بزرگ و پرافتخار اما بدون تاج و قدرت ظاهری است. همچنین، به این نکته اشاره می‌کند که آن درویش به عالم نزول وابسته است و مکان آرامش او، به نوعی معراج و صعود معنوی است.
شاها کرم تو قلزم مواج استدرویش تو اسکندر بی تاج است
هوش مصنوعی: ای شاه، کرم و رحمت تو مانند دریا و بسیار وسیع است، اما درویش (فقیر) تو مانند اسکندر است که تاج و عظمت ندارد.
منسوب به عالم نزول تو بودآرام گهی که نام او معراج است
هوش مصنوعی: در این بیت به آرامشی اشاره شده که به عالم پایین (دنیا) نسبت داده شده و این آرامش به معنای صعود و توسعه روحی انسان است که به معراج تعبیر میشود. به عبارت دیگر، در میانهی دنیای مادی، انسان میتواند به حالتهای بالاتر و روحانیتری دست یابد.