رباعی شمارهٔ ۱۶

هوش مصنوعی: این اشعار نشان‌دهنده‌ی حالتی از فراتر رفتن از زمان و مکان است. گویا شاعر از محدودیت‌های دنیایی مثل سال، ماه، روز و شب رهایی یافته و به وحدتی دست پیدا کرده که در آن نه درد وجود دارد و نه آسایش. او به یک مقام بالاتر، به نام "عالم وحدت" اشاره می‌کند که در آن همه‌ی این تفکیک‌ها و تضادها بی‌معنا می‌شود.