رباعی شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت کسی اشاره می‌کند که به نظر او همواره در سلامت و نیکی بوده است. او متوجه می‌شود که این فرد در دل خود، عواطف عمیق و دردهایی پنهان دارد. شاعر با توصیفی از موهای او به شکل شعلۀ آتش و ناله‌های دلbroken بر سر هر کدام از آن‌ها، نشان می‌دهد که زیبایی ظاهری نمی‌تواند خالی از غم و مشکلات درونی باشد.
عرفی که همیشه در سلامت رو داشتدیدم که عجب جای از آن بد خو داشت
هوش مصنوعی: شخصی را دیدم که همیشه در حالتی خوب و سلامت بود، اما جالب اینجاست که در درونش، حالتی ناخوشایند و بدی داشت.
صد بیشهٔ شعله داشت در هر بن موصد خوشهٔ ناله بر سر هر مو داشت
هوش مصنوعی: در هر دسته مو، شعلههای بسیاری وجود داشت و بر سر هر مو، ناله‌های زیبایی مانند خوشهها دیده میشد.