رباعی شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از دلبستگی و شوق خود نسبت به عشق و معشوق صحبت می‌کند. او ابراز می‌کند که حتی اگر به دین پشت کند، دلش به این عشق خرسند است و خود را به زلف معشوق پیوند داده است. او با شور و جنون، به عشق و زیبایی‌های آن اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دلش در مکان‌هایی مانند دیر مغان (محل عبادت) نیز به همین زلف معشوق مشغول است. این اشعار نشان‌دهنده‌ی عشق عمیق و شیدایی شاعر است.
آنم که به ترک دین دلم خرسند استزنار به هر موی منش پیوند است
هوش مصنوعی: من کسی هستم که از ترک دین خوشحال هستم و زنجیری که به هر موی من بسته شده، علامتی از آن است.
زد جوش جنون و فاش تر می گویمدر دیر مغان دلم به زلفی بند است
هوش مصنوعی: احساس دیوانگی به من دست داده و حالا بیپروا میگویم که در میخانه، قلب من به موهای کسی وابسته است.