رباعی شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عرفی صحبت می‌کند که دل او را مجذوب کرده و همچون مهمانی از عالم قدس به زندگی‌اش آمده است. او از خداوند می‌خواهد که نگذارد این مهمان عزیز و گرانبها در مسیر کفر و ناامیدی دچار آسیب شود، چرا که این عشق و رحمت، جزیی از ایمان اوست.
عرفی دل من که منت جان من استاز عالم قدس آمده، مهمان من است
هوش مصنوعی: دل من که علاقهام به جانم است از دنیای صاف و نیکو آمده و اکنون مهمان من است.
مگذار که پامال شود در ره کفررحمی که جگر گوشهٔ ایمان من است
هوش مصنوعی: نگذار که در مسیر بیایمانی، محبت و عطوفتی که برای من بسیار ارزشمند و عزیز است، نادیده گرفته شود.