رباعی شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: این شعر به وضعیت دردناک و رنجآور سخن میگوید. شاعر از فرزندی و دیوانگی صحبت میکند و به بیگانگی که قبلاً عافیتش بود، اشاره میکند. در حال حاضر، این بیگانگی تبدیل به نوعی نزدیکی و همزیستی شده است که شاعر را دچار عذاب و ننگ میکند.
دردا که دگر سخن ز فرزانگی استچیزی که نه در شمار دیوانگی است
هوش مصنوعی: ای کاش این درد را نمیکشیدم که دیگر سخن از حکمت و دانایی نیست؛ بلکه در این میان چیزی وجود دارد که حتی در دسته جنون نیز نمیگنجد.
بیگانگی عافیتم ننگی بوداکنون به وی ام نسبت هم خانگی است
هوش مصنوعی: دور بودن از دیگران برای من آرامش و راحتی بود، اما حالا با او ارتباطی دارم که مثل خانوادهام میشود.