تناجی
عرفی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۶۲

آگه نیم از عیش که شهد چه گلوستراحت نشناسم که چه می، در چه سبوست
زخمی دارم که سینه گوید عشق استوین دل به فدای او نمک خوردهٔ اوست