تناجی
عرفی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۰۷

گر سنگ ملامت به دلم نستیزداز هر سر مو چشمهٔ آز انگیزد
ریزد می از آن سیه که بشکست ولیگر نشکند این شیشه می اش می ریزد