رباعی شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: این بیت‌ها بیانگر این است که تا کی باید به خودبینی و غرور ادامه داد، زیرا هیچ چیز از آن کم نمی‌شود. همچنین اشاره دارد که اگر کسی بخواهد از جایگاهی که به آن دست یافته، خارج شود، نمی‌تواند به سادگی و بدون اثر برود. به طور کلی، می‌توان گفت که این اشعار به تأمل در مورد تأثیرات غرور و جایگاه اجتماعی می‌پردازند.
تا کی برت اظهار عدم نتوان کردیک مو ز رعونت تو کم نتوان کرد
هوش مصنوعی: هرگز نمیتوان بر خودستایی تو دقتی نداشت و نمیتوان کوچکترین تأثیری بر غرور تو گذاشت.
دامن به میان برزده خواهی رفتنجایی که کلاه گوشه خم نتوان کرد
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به جایی بروی، نباید دامن خود را بلند کنی، زیرا در آنجا نمیتوان کلاه را به راحتی روی گوشه گذاشت.