رباعی شمارهٔ ۱۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شخصی می‌خواهد که به خاطر رهایی از درد و مشکلات، شرم کند. او به این فرد اشاره می‌کند که در حالی که از بلاها بی‌خبر نشسته، بی‌رحمی و تهمت زدنش بی‌اثر است و این امر بر زیبایی‌های او سایه انداخته است. به طور کلی، شاعر انتقادی به این فرد دارد و او را به فکر فرو می‌برد.
ای آن که ز درد رسته ای، شرمت بادفارغ ز بلا نشسته ای، شرمت باد
هوش مصنوعی: ای کسی که از درد و رنج رهایی یافتهای، آیا از این که در آرامش و بیخیالی نشستهای شرم نمیکنی؟
تو سنگ دلی و تهمت بی اثریبر جلوهٔ حسن بسته ای، شرمت باد
هوش مصنوعی: تو انسان سنگدلی هستی و با تهمتها و بدگوییهایت نمیتوانی تأثیری بر زیبایی و جلوههای محبوب بگذاری، برای این کارهایت باید شرمنده باشی.