شمارهٔ ۱۲ - سعدی و عرفی
هوش مصنوعی: در این قطعه، فردی به هنر و سخنوری سعدی اشاره می‌کند و از ارزش افکار او صحبت می‌کند. او می‌گوید که صحبت از عشق برای کسی که بیهوده می‌گوید، ناپسند است. همچنین به کیفیت کار سعدی و غزل‌هایش اشاره می‌کند که در آن‌ها از معشوق به ممدوح نمی‌پردازد. در نهایت، او به انتقاد از کسانی می‌پردازد که خود را در هنر بزرگ می‌دانند ولی عملاً نتیجه‌ی کارشان چیزی دیگر است و به این نکته تأکید دارد که عشق حقیقی باید در کار آن‌ها نمایان باشد.
دی کسی گفت که سعدی گهراندوز سخنقطعه‌ای گفته، که اندیشه بدان می‌نازد
هوش مصنوعی: شخصی گفت که سعدی سخنانی گفته است که ارزش تفکر و تأمل را دارند.
گفتم این گوش بدان نغمه سزد گفت آریاینک از پرده عنان سوی تو می‌اندازد
هوش مصنوعی: من گفتم این گوش باید این نغمه را بشنود. او پاسخ داد: بله، حالا از پشت پرده، این نغمه به سوی تو میآید.
سخن از عشق حرام است بر آن بیهده‌گوکه چو ده بیت غرل گفت مدیح آغازد
هوش مصنوعی: شخصی که در مورد عشق بیمورد و بدون دانش صحبت می‌کند، لایق سخن گفتن نیست، زیرا او فقط به تکرار کلمات می‌پردازد و مثل کسی که چند بیت شعر را از حفظ میخواند، دیگر هنری در آن ندارد.
حبذا همت سعدی و غزل گفتن اوکه ز معشوق به ممدوح نمی‌پردازد
هوش مصنوعی: عشق و تلاش سعدی در سرودن غزل ستودنی است، چرا که او در اشعارش به ممدوح، به جای معشوق، توجه دارد.
گفتم این خود همه عیب است که در راه هنرهرکه این لاف زند اسب دوی می‌تازد
هوش مصنوعی: گفتم این فقط عیب است که در مسیر هنر، هر کسی که این ادعا را کند، خود را مانند اسب در مسابقهای میداند.
لوحش اله ز یک اندیشی عرفی کوراآنکه ممدوح بود، عشق بدو می‌بازد
هوش مصنوعی: خداوند به کسی که در عشق خود غرق است، عشق میورزد، حتی اگر آن فرد به طور مستقیم او را نشناسد و درک کند.